Stel, U speelt een matchplay wedstrijd.
Na 17 holes staat U 1 up.
Op hole 18 ligt uw bal alsmede de bal van uw tegenstander, na 2 slagen ieder, op de green. Uw bal ligt verder van de hole en U speelt als eerste. U maakt de putt voor birdie.
De bal van uw tegenstander ligt 4 meter van de hole. Een afstand waar vandaan de meeste putts niet met 1 slag in de hole gaan. Indien uw tegenstander de putt ook maakt, wint U de match met 1 hole. Mist uw tegenstander de bewuste putt, dan wint U met 2 up. U wint dus hoe dan ook.
In deze situatie is het gebruikelijk uw tegenstander de putt te geven en de hole te halveren. Het is not done uw tegenstander een groter verlies te bezorgen dan strikt noodzakelijk is om er zeker van te zijn dat U de match wint.
U geeft dus de putt en wint de match met 1 up.
Ik ben er bijna zeker van, dat velen U voor gek zullen verslijten.
Hier komt dan het gentleman zijn en een oude golftraditie om de hoek kijken.
Winnen is prachtig, doch ook de wijze waarop is waarachtig niet onbelangrijk.
U bedankt uw tegenstander voor zijn sportieve tegenstand nadat U de putt achteloos en vanzelfsprekend gaf. Zo is golf bedoeld.

Nog een mooie:

The 1969 Ryder Cup, at Royal Birkdale Golf Club in Southport, England was a classic. Jack Nicklaus and Tony Jacklin stood on the 18th green all square the points for each team equal. Jack conceded Tony a two foot putt to half the match. “I don’t believe you would have missed that, but I would never give you the opportunity in these circumstances,” Jack said. Tony had won The British Open two months earlier, Jack realized only too well, Britain had its first champion for 18 years, and nothing would spoil that. It was a gesture of true friendship and sportsmanship. Sam Ryder would have been proud.

... tenminste als die tegenstander al niet snel de match geeft en jou feliciteert met je mooie putt.

Ik kan dit volgen bij gewone matchplay wedstrijden, of wedstrijden waar later enkel naar het resultaat (winst/verlies) en niet naar de uitslag (x holes up) gekeken wordt.
Er zijn echter ook (groeps)wedstrijden waar het aantal gewonnen holes achteraf nog van belang is, en zelfs kan beslissen over bvb in de poule blijven, of dalen. Hoe reageer je dan?

Dit verandert niets aan het "principe"


Zorgen dat je op "dezelfde" wijze wint met 9/8

Als je met 9/8 zou winnen, kan je dan nog 8 holes geven, en winnen met 1 up?

Nee, je hebt immers al gewonnen (de wedstrijd is afgelopen, dus er zijn geen andere holes).

Ik heb dat inmiddels voorgelegd aan zowel de Belgische als de Nederlandse Golffederatie. Tenslotte gaan we niet over één nacht ijs, dus een second opinion.
Als men daar na veel wikken en wegen uit is gekomen meld ik me nader.
Vind het een hele moeilijke vraag. Als je reeds gewonnen hebt met 9/8 of er dan nog mogelijkheden zijn die eindstand ongedaan te maken.
Ik twijfel. Persoonlijk zou ik het niet willen, noch als winnaar, noch als verliezer.
Maar de voor de hand liggende vraag is opgeworpen en dient een eerlijke en reële benadering.
We zien weer eens waar enig nadenken en een grote mate van inventiviteit toe kan leiden. Als iedere eenvoudige speler denkt dat de match gelopen is komt en geheel onverwacht toch nog mogelijk een groot probleem.
Door de vraag door te spelen aan de NGF/BGF zijn we er vooreeerst even vanaf en kunnen we toch onderwijl iets gaan drinken en proosten op een eclatante overwinning.

In het kader DONE - NOT DONE:

Byron Nelson zei altijd als hij op de tee van een baan verscheen waar hij nog niet eerder had gespeeld:

"Where's the first tee and what's the course record?"

...

Wat heeft dat met dit topic te maken?

En is in het voorbeeld van sf9 niet de wedstrijd al afgelopen zodra de eerste putt gemaakt word?

Je hebt gelijk, dat is niet direct duidelijk. Toen ik die zin voor het eerst las, dacht ik. "Zo dat is zelfverzekerd, maar ook behoorlijk arrogant. Er van uitgaan dat je op elke baan waar je speelt het baanrecord wel even aan zal kunnen scherpen." Not done in mijn opinie. Totdat iemand mij op de achtergrond voor die vraag wees. (Wilde dat als een soort cliffhanger in deze topic hangen, maar ik geef maar vast het antwoord.)

Byron Nelson heeft in 1945 het beste seizoen ooit gedraaid op de pga tour. 18 wedstrijden gewonnen, waarvan 11 op rij. Pas onlangs heeft Tiger Woods zijn scoring average over dat jaar weten te verbeteren. Een record dat ruim 50 jaar stand heeft gehouden. Hij kon dus wel een balletje slaan (en was zich daarvan bewust).

Hij was zich er echter tevens van bewust dat op veel van de banen waar hij speelde het baanrecord op naam stond van de locale pro. En hij was zich er van bewust wat het hebben van dat record betekende voor de locale pro (niet alleen voor hemzelf, maar ook in aanzien/respect vanuit de leden). Om te voorkomen dat hij de locale pro van zijn voetstuk zou spelen, vroeg hij daarom wat het baanrecord was (en op wiens naam het stond).

Vond het een leuke anecdote, al realiseer ik me dat wij deze geste niet dagelijks zullen kunnen toepassen.

Nee, de wedstrijd is pas afgelopen als na die eerste putt de tegenstander de hole geeft, hoewel deze nog kan proberen op die hole er een halve uit te slepen, of de tegenstander de putt vervolgens mist of de speler de putt geeft en de hole dus wordt gehalved.
Ook kan nog speler nog de hole verliezen als voordat men de green verlaat vast komt te staan, dat speler een straf van 2 slagen heeft opgelopen door enige gebeurtenis op die hole of op een voorgaande hole verkeerde informatie aan de tegenstander heeft gegeven. Rules kunnen wat lastiger zijn theoretisch en/of in de toepassing dan op het eerste gezicht kan schijnen. Zolang de regelkennis niet ultiem is loopt iedereen een redelijke kans op eenvoudige wijze de juiste toepassing te missen.

Om het vervolgens niet te verbreken? Dat maakt het nog arroganter...

Is arrogantie niet iets wat iemand durf dat een ander niet "durft" ?
Byron Nelson was m.i. een vriendelijke en innemende man.
Anecdotes hebben vaak de eigenschap dat ze enorm worden aangedikt. Maar wel een verdraaid goede golfer die Nelson, om geen andere uitdrukking te gebruiken.
En dat met het materiaal van vroeger zonder alle coaches en de enorme verdere
poespas van tegenwoordig er omheen.
Repeatable swing, de enige key die werkt.

Wordt een officieel baanrecord niet "gezet" in een wedstrijd? Evenals de hole-in-ones?
Vind het ergens ook wel "not done" om niet zo goed te spelen als je zou kunnen.

"Course-records" tijdens officiële wedstrijden hetgeen tegelijkertijd een qualifying baan betekent.

"Hole in ones" tijdens elke partij op een qualifying baan in gezelschap van iemand die volgens de Rules als marker kan fungeren en tevens gemaakt tijdens een volledig uitgespeelde ronde van 18 holes.

Misschien was het vragen naar het baanrecord en gemaakt door wie, wel bedoeld om iets te weten te komen omtrent de moeilijkheidsgraad van de baan zonder verdere bijbedoelingen..