Golfchat Blog

Dat was het dan. De Masters 2009. Mijn Masters 2009.

Na de drukke, geweldige, enerverende en ongekende laatste dag, kon ik even geen toetsenbord meer zien. Alsof iemand het ventiel los had getrokken en alle lucht en leven er in een keer uit was gelopen. Nu, een dag later, is dat gevoel er nog steeds een beetje, maar er moet natuurlijk wel een einde komen aan dit blog. Stel je voor dat ook de Masters al op zaterdag waren gestopt...

Het is bijna elk toernooi dat de zondag de week herinnering aan de week maakt. Dan worden geschiedenissen geschreven en dromen gemaakt of gebroken. Ik moet eerlijk zijn: heel gedetailleerd kan ik niet vertellen wat er allemaal  gebeurde door de baan en in alle groepen, daarvoor zie je het in de baan toch niet zo goed als op tv. Zeker niet als je met het ‘circus' meegaat.

Vanaf het moment dat de pairings voor zondag openbaar werden gemaakt stond voor mij vast dat er maar een groep te volgen zou zijn. De showdown tussen Lefty en Tiger. Al voor vertrek naar Amerika sprak ik de hoop uit die twee op zondag in een groep te mogen zien. Liever had ik ze natuurlijk een uur later gezien op niet zo'n achterstand, maar dit was misschien nog wel mooiter. Maar omdat ik niet de enige was die had bedacht met deze twee mee te lopen was het vaak moeilijk iets te zien. Op sommige holes kon je nog net een club zien swingen, op andere kon ik tussen de hoofden door nog net het hoofd van Tiger ontwaren, en als ik echt geluk had kon ik een putt in de hole zien verdwijnen.

Was het dan niet beter geweest de perstent op te zoeken om de wedstrijd goed en tot in detail te kunnen volgen? Neen! Driewerf, neen! Wat ik heb meegemaakt zondag tussen half twee en bijna half zeven, grenst aan het ongelofelijke, in elk geval voor op een golfbaan. Er komt een dag dat je dingen gaat vergeten, zoveel herinneringen zijn er, of zoveel hersencellen nemen afscheid, maar ik mag toch hopen dat deze zondagmiddag nog lang op mijn harde schijf blijft staan.

Natuurlijk droeg het spel van Mickelson, en in iets mindere mate dat van Woods, daar in grote mate aan bij, maar het was vooral de sfeer die er langs de touwen hing die het zo bijzonder maakte. Iedereen realiseerde zich dat zich iets bijzonders aan het voltrekken was, of dat de kans daarop met de hole groter werd . Mickelson speelde geweldig en wist het publiek in overgrote meerderheid op zijn hand. Terecht. Waar Woods niet op of om kijkt naar de fans, lacht Phil om grappen uit het publiek, zoekt hij af en toe oogcontact, hangt altijd die glimlach om zijn mond, heeft hij plezier en maakt hij hier en daar jonge fans zielsgelukkig met een bal of een snel handje. Geweldig om te zien dat je zo in de wedstrijd kan zitten en toch ook zo er buiten. Niet voor niets zeiden zowel Mickelson als caddie Bones na afloop dat deze dag net zo leuk was geweest als ten tijde van de gewonnen Majors. Zichtbaar genoten ze van de dag, een plezier dat aan Tiger of Steve niet was aft e zien. Reinier zei me van de week dat hij niet wist of hij Tiger nog wel zo leuk vond, en na gisteren sluit ik me daar bij aan. Het is zonder meer de beste golfer die er is. Mickelson is echter ook niet slecht, maar is vooral zo op het oog een prettiger mens. Niet alleen voor de camera, ook als die er niet is, is Mickelson netjes, aardig en vriendelijk. Toen hij zijn bal in Rae´s Creek sloeg, was de teleurstelling voelbaar, sterker dan toen Woods zijn late bogeys maakte.

Wat me echter vooral bij gaat blijven is de elektriciteit die er vijf uur lang in de lucht hing. Het publiek werd bijkans gek van enthousiasme en ik ging er helemaal in mee. Een Nederlandse collega riep ooit, toen Luiten de Kenemmer betoverde, de hele dag ‘objectief blijven jongens, objectief', maar net als toen mag je best meegaan in het moment. Waarom zou je niet mogen genieten als genot zich aandient? Nog nooit voelde ik zoiets bij een golfwedstrijd en ik vraag me af of ik dat ooit weer zal doen. Niet voor niets vragen de analisten zich hier  op tv en in de krant af of dit de meest enerverende zondag ooit is geweest op de Masters. Of het de beste ooit waren weet ik niet, of het de spannendste ooit waren, weet ik evenmin, maar ik kan me niet voorstellen dat de sfeer ooit zo geweldig was. Natuurlijk, ik ben maar een Masters newbe maar dit kán gewoon niet elk jaar zo zijn!

Oh ja, met Cabrera heeft de wedstrijd een mooie winnaar gekregen, en hoewel niemand het de grote Argentijn misgunde, hoopte velen toch op een zege van de oude Perry (nadat de twee grootste prijsvechters uitgeschakeld waren) maar de aimabele Amerikaan greep mis. Met de tranen in zijn ogen stond hij daarna de pers te woord en het gevoel van medeleven was groot.

Niet dat bij mij het geval was overigens. Het over-de-top emotionele dat de Amerikanen er graag op leggen was mooi, maar ook wel erg Amerikaans. Of kwam het omdat ik net mijn eigen teleurstelling aan het verwerken was? Waar de Masters winnen voor de spelers het hoogste is, kan een gewone sterveling niet meer doen dan hopen ooit op die course te mogen spleen en toen lootje 120 niet uit de koker kwam werd duidelijk dat die droom in elk geval dit jaar niet uit ging komen.

Misschien krijg ik in de toekomst nog een kans, misschien ook niet. Hoe dan ook ,het was een geweldige week, uniek om mee te maken.  Nog een keer gekeken in Amen Corner, nog een keer in het clubhuis, nog een laatste groet aan de dames van het perscentrum en dat was het.

Leftie has left Augusta

 Hoewel de Masters nog in volle gang zijn, heerst er in het Nederlandse kamp toch een beetje het gevoel dat het feestje voorbij is. De mannen van Made in Scotland slepen zich met net aangeschafte stoeltjes naar een ver gelegen green, moeder en zussen weten het nog even niet, vader Jonas geeft grif toe dat hij zich leeg voelt en ook Reinier weet het even niet zo goed. En eigenlijk voel ik dat zelf ook een beetje. Een gevoel dat ik wel herken van voetbalwedstrijden, met een paar uurtjes ben je weer het mannetje, maar nu moeten ze je even niet lastig vallen.

Alle dingen waar je je de eerste dagen nog zo over verbaasde heb je nu wel gezien, het eten in de perstent is, net als in een hotel, elke dag hetzelfde, en kan iemand die brandende zon uitzetten? Tel daarbij de vermoeidheid die ik ook bij buitenlandse collega's ontwaar en de katterigheid heeft voor even een verklaring gevonden want met nog een toernooidag voor de boeg begint de energie een beetje op te raken.

De dagen zijn lang, voor zevenen zit ik al achter mijn pc en pas om een uur of acht ‘s avonds stap ik weer in mijn auto, het avondprogramma bestaat uit een hapje eten en wat wandelen over de weinig inspirerende Washington Road en slapen in een hotel wil me sowieso niet altijd lukken. Zeker niet als je, zoals deze week, voor een goedkoop hotel bent gegaan.

Hoewel, goedkoop? Een dag na The Masters doet mijn eenvoudige onderkomen 45 dollar voor een nacht, nu is dat bijna het viervoudige, met 175 dollar ex BTW per nacht. En wat je daar voor krijgt zal ik maar niet zeggen. Een groot bed en een dito tv zijn de pluspunten van de verder strak afgeleefde kamer. De lobby krijgt met de term ‘morsig'  nog een compliment en aan het zwembad ga ik me echt niet wagen.

En toch zit het hotel helemaal vol. Ergens in een plaatselijke krant las ik dat er in de week van de Masters alleen al aan overnachtingen bijna 12 miljoen dollar wordt uitgegeven door bezoekers van het toernooi. Daarbij zijn de huizen die van particulieren worden gehuurd nog niet meegerekend. Daar betaal je wel wat voor, met gemak tienduizend dollar voor het hele toernooi, maar dan heb je ook wat...een raam dat open kan bijvoorbeeld. Die ‘luxe'  heb ik niet, en het openzetten van je deur voor wat frisse lucht is geen aanrader vertelde de morsige bewaker me gisterenavond nog. ‘Wij staan dan in elk geval niet voor uw veiligheid in...' Oeps.

Niet dat ik de deur lang open wilde hebben gisteren. De storm die zich al de hele dag aankondigde kwam rond tien uur in de avond in volle hevigheid naar binnen stormen, met weeralarm en al. Dat gaat overigens iets anders dan in Nederland. Alle tv zenders begonnen luid te loeien en dringend werd me verzocht kanaal 24 op te zoeken. Daar bleek dat een tornado onderweg zou kunnen zijn. Toegegeven: een zuidwesterherfststorm is geen tornado, maar ik hoor het in Keulen al donderen als GTST wordt onderbroken voor een vergelijkbaar alarm. Niet dat veel mensen zich er iets van aantrokken; het volk op straat wandelde rustig door, totdat er druppels zo groot als pingpongballen naar beneden vielen. Weet je? Ik sla wel even een maaltijd over, die van gisteren was toch niet zo goed bevallen.

In de perstent dan maar extra stevig ontbijten. Maar niet nadat ik Martha Wallace een hartelijk goedemorgen heb gewenst overigens. Wie denkt dat de Masters draait om de mannen in het groen, komt bedrogen uit. Martha Wallace, een supergran, straalt uit dat ze je zo een warm en plakkerig snoepje toe gaat stoppen, maar ondertussen regelt ze alles. Zij weet welke winkel je moet hebben om een leuk shirt te scoren, zij kan je vertellen waar je goed kan eten, als er wat geprint moet worden dan mail je haar maar, en bovenal beheert zij de ton voor de loterij van maandag...

In mijn broekzak brandt een kaartje. Drie bij drie centimeter, natuurlijk groen, met de simpele tekst ‘golf 2009'  en het nummer 120. Als dat nummer morgenmiddag in haar warme knuist terecht komt beginnen mijn Masters maandag...

Mopperen doen we niet. Ook niet als ik morgen een finaleflight van Perry en Campbell krijg aangeboden terwijl ik hoopte op Woods en Mickelson. Ik zal zelfs niet mopperen als ik niet het geluk heb dankzij de jaarlijkse loterij maandag op Augusta te mogen spelen.

Ik heb nog een dag. Nog een dag left(ie) op The Masters.

 

Wie denkt aan Augusta National, denkt onwillekeurig aan oude glorie. Grijze heren in smetteloos groen die denken dat de tijd stil is blijven staan in de jaren dertig van de vorige eeuw. Nou vooruit, de jaren vijftig misschien...

Als je aan komt rijden over Washington Road kom je bedrogen uit. Een brede straat met aan beide zijden van de weg niets dan schreeuwerige neon, goedkope motels en veel, heel veel fast-food van meer en minder bekende ketens. ‘Kinderen gratis' of ‘XXL for Free', schreeuwen de borden je toe. Een blik en je snapt het gewichtprobleem van de Amerikanen... Doggiebags, foute plastic bakken die de restjes van je veel te grote maal bevatten, domineren het straatbeeld. Terwijl ik dit tik staat een Engelse journalist naast me te vertellen dat de restjes die hij mee kreeg van zijn veertien dollar kostende diner,  zo groot waren dat hij zelfs twee bakken meekreeg. Vol ongeloof hoor ik hem tegen een college zeggen:'Ik bleef maar eten en eten en eten. Maar zelfs die eerste bak wilde maar niet leegraken!'

Deze week worden de vreetschuren in veel gevallen trouwens verstopt achter allerhande uitspanningen die zich richten op de Masters. Busjes van golfmerken die hun waar aanprijzen, John Daly dus die zijn gokschulden met het verkopen van souvenirs wat terug probeert te brengen, maar vooral veel kaartverkopers. Het moeilijkste kaartje in de sport wordt om de tien meter aangeboden. Vaker dan het bordje ‘Need tickets' zie je een minstens zo groot bord met de tekst ‘Tickets for sale'. Weliswaar vooral voor de oefendagen, maar aangezien ze er nu nog massaal staan, vast en zeker ook voor toernooidagen.

Niet dat het doorverkopen of opkopen mag overigens. Een doorverkocht kaartje dat wordt ‘gesnapt' wordt niet alleen ingenomen, de verkoper verliest voor eeuwig zijn rechten op een nieuwe kaart. En hoewel er dagelijks een lijstje in de krant staat met de namen, woonplaatsen en leeftijden van de mensen die nu weer zijn opgepakt wegens de zwarthandel, lijkt niemand zich veel van de sancties aan te trekken. Zowel de verkopers als de politie niet overigens. Hoezo is gedogen iets typisch Nederlands?

Er zijn wel meer gekkigheden, dingen waar je je over kan blijven verbazen. Het meenemen van telefoons of camera's is ten strengste verboden, wie betrapt wordt is hem onherroepelijk kwijt. Althans, zo staat het op papier, want wie nederig door het stof gaat en de dienstdoende officer duizenden excuses schenkt, heeft een grote kans zijn toestel direct terug te krijgen.  Om een leuk aandenken te hebben aan je bezoek van de Masters hoef je overigens  niet per se met je eigen toestel rond te sluipen. Voor de deur van het clubhuis, aan het eind van Magnolia Lane, staat een enorme rij geduldige mensen klaar om door een medewerker van de baan op de digitale foto te worden gezet naast een enorm bloemenlogo en voor het clubhuis. Gratis. ‘S avonds te downloaden via een unieke code. Een betere optie, want niet elke beveiliger is gevoelig voor geslijm of zo vriendelijk als die bewaker die midden op het hoofdpad iedere passant, en dat zijn er nogal wat, een luid ‘Goodmorning Sir' meegeeft.

En wat te denken van de verkoop van de souvenirbekers? Wie een  frisdrank koopt in een van de vele standjes kan deze krijgen in een eenvoudig kartonnen bekertje, a 1 dollar,of, voor vijftig cent meer, in een fraaie hardplastic beker met Masterslogo. Een leuk hebbeding maar ook hier weer haken en ogen. Zomaar een paar bekers kopen mag niet, ook niet als je ze leeg wil kopen voor de prijs van een volle. State-law zegt dat er wat in de beker moet zitten...maakt niet uit wat. En dus scheppen de verkopers indien gewenst enkele ijsklontjes in de verder lege bekers...anything else sir?

Gelukkig wordt er ook nog gegolfd. Nog even en Saxton gaat af. De leider van dag 1 is al onderweg. Met een streep van een drive opende Campbell, onder het toeziend oog van Boo Weekley , zijn ronde. Voor de wat verlegen uit zijn ogen kijken Amerikaan is het helemaal niet verkeerd dat publiekslieveling Boo meespeelt in zijn groep. Boo kletst tegen alles en iedereen aan en het ‘BooBooBoo' is niet van de lucht. De jachtfanaat (gisteravond een half uur verbijsterd zitten kijken naar een jachtkanaal (!) op tv waarbij niets anders te zien was dan eenden en herten die dood werden geschoten, en ook Boo nam er enkele voor zijn rekening...) kan nog altijd lachen als zijn naam weerklinkt.

‘Als ik een goede bal sla hoor ik Boo, en als ik een slechte bal sla hoor ik Boo. Beter kan je het toch niet hebben? They are gonne Boo me anyway!'

Terwijl mijn pc-klok aangeeft dat het bijna vier uur in de nacht is in Nederland, terwijl het hier ruim vijftien uur geleden is nadat ik op de baan kwam en terwijl ik net de meest smerige maaltijd ooit heb weg zitten werken, overdenk ik nog eens de dag die was. Wat een spektakel! Wat een mensen! Wat een sfeer! Wat een golf! En dat in willekeurige volgorde. Waar moet ik beginnen? Bij het publiek? Zoveel luidruchtiger dan in Europa, met zijn allen een dagje uit, en geen marshall om ze tot stilte te manen. Grappig is wel dat geen speler op of om kijkt van het vele geluid langs de fairways. Ook spelers die je in Europa bij elke scheet op ziet kijken, putten hier onverstoorbaar door terwijl de duizenden er nog maar eens eentje nemen. Die bierinname is bewonderingswaardig. Of het nu komt omdat ze zoveel mogelijk bier naar binnen willen gieten voor alle taps om vier uur 's middags sluiten, dan kan je nog een beetje nuchter naar huis, of omdat iedereen zoveel mogelijk souvenirbekers wil verzamelen, het tempo van inname ligt hoog. Of het verstandig is onder de brandende zon is natuurlijk de vraag, maar gezellig is het wel. Of toch beginnen bij het golf? Met een record aantal rondes onder par, van een hoog niveau. Het is niet eenvoudig iets van de wedstrijd te volgen als je in de baan bent. Natuurlijk zijn er veel scoreborden, maar daar is maar plaats voor ongeveer tien namen, en die staan er niet in de volgorde van het klassement op. Zo stond Saxton lange tijd op het leaderboard, tussen de nog niet gestarte Danny Lee en Tiger Woods, op een boven par. Mooi natuurlijk, maar we hadden geen idee wat het voor het klassement betekende. Ook de ‘roars' die van tijd tot tijd door de bomen galmden gaven weinig weg. Behalve dan dat er goed gescoord werd. De afgelopen jaren was het de eerste paar dagen vaak een dooie boel op Augusta, maar onder de ideale omstandigheden leefde The Masters vanaf het allereerste begin. Leven deed de wedstrijd zeker meteen voor Reinier Saxton. De Houtrakker speelde ontspannen, degelijk en verstandig. Drie boven par was een redelijke score, maar net zo makkelijk had het een score van level par kunnen zijn. De oranjeenclave die meeliep langs de fairway, de luidruchtige mannen van Made in Scotland voorop, lieten bij elke putt van zich horen. Je zag de Amerikanen af en toe denken: ‘wat juich je nu voor deze par?' Dat viel wel op vandaag. De Amerikanen klappen veel en vaak voor oude glorie, maar de sterren van vandaag moeten echt met een goede bal komen voor er een applausje volgt. Aan klappen uit beleefdheid doet men hier niet. Wat het publiek wel doet is massaal aanwezig zijn. Overal waar je kijkt loopt en zit volk. De tribunes zittende hele dag vol, de fairways worden massaal van menselijke randen voorzien, maar het meest opvallend zijn toch de kleine stoeltjes die velen met zich meeslepen. Keurige groene visstoeltjes met Augusta -logo, die de vermoeide benen rust geven en die op tal van plaatsen tijdelijke stands vormen. Mooi aan de stoelen is ook dat ze gebruikt worden om plaatsen te reserveren. Duitsers graven een kuil die ze de volgende dag terug willen, Nederlanders leggen hun handdoek vroeg in de ochtend op een bedje bij het zwembad, en Amerikaanse golffans zetten een stoeltje neer...en gaan dan elders kijken! En geen mens die het in zijn hoofd haalt jouw stoeltje weg te halen. Heel misschien gaat iemand er even op zitten, maar dat is dan echt maar voor even. Ook rond de green van achttien een arena van klapstoelen. Pas vandaag realiseerde ik me dat dat de enige tribune is die er rond de laatste green staat. Al die jaren gekeken op tv, nooit gezien, of bedacht, dat er hier geen grote tribune is. Over groot gesproken, toch nog even terug naar de winkel. Helaas ook letterlijk. Opnieuw vlogen de dollars de knip uit (had ik nog niet genoeg gekocht?) en bij het laatste bezoekje kon ik het toch niet laten en moest ik vragen of iemand enig idee had hoeveel geld er werd omgezet en hoeveel mensen daarvoor zorgden. Het totale personeelsbestand wist men niet, maar alleen al aan de kassa's stond een klein leger klaar om iedereen te helpen. Per kassarij staan er twaalf mensen en in totaal zijn er 22 rijen (die allemaal de hele dag open zijn). Hoewel we best een schatting willen doen over de inkomsten (VEEL!) kregen we daar van niemand antwoord op. Ooit hoorden we iemand zeggen, wat je niet precies weet, kun je ook niet precies opgeven, en dat zal hier ook wel het geval zijn.

‘Welcome to the 2009 Masters, let's welcome our honorary starter Arnold Palmer'

Als Billy Payne om even voor achten in de Amerikaanse ochtend de eer geeft aan een van de allergrootste golfers aller tijden, sta ik op nauwelijks tien meter van de tee. Even daarvoor ben ik door veiligheidsmedewerkers verzocht een stap naar achter te zetten omdat Palmer kennelijk precies langs dat stukje gras naar de eerste tee zal lopen. De mensen die om mij heen staan op dezelfde plek raken bijna in extase. ‘He's gonne walk here', roepen ze opgewonden, ‘This is gonne be great!' Wat is daar nu great aan, vraag ik me als nuchtere Hollander af. Prachtig, als een van de allergrootsten aller tijden zo langs komt, maar om daar nu zo opgewonden over te doen...

Totdat Palmer aankomt en een ongekend applaus als een golf aan komt rollen. Palmer passeert op nauwelijks een meter afstand en het kippenvel springt als vanzelf centimeters dik op mijn arm. Groter nog dan toen ik Tiger volgde, groter dan toen ik Palmer gisteren voorbij zag rijden, zelfs groter dan het moment dat ik hoorde dat ik hier naar toe mocht. De eerbied en respect die voelbaar is, is prachtig, net als de openingsslag van de 79-jarige legend. Als een streep naar het midden van de fairway. Echte klasse blijft, ook als je bijna tachtig bent.

Snel terug naar de perszaal om een stukje te tikken loop ik tegen mijn eerste reprimande van een lid op. Kennelijk was mijn halve huppelpas in zijn ogen rennen, want vriendelijk maar oh zo dwingend voegt hij me toe ‘no running here sir'. Dat is namelijk ongepast. Ook als je haast hebt, daar verzin je maar wat anders op.

Snel naar buiten maar weer. Reinier gaat bijna de baan in en te laat komen wil ik niet. Eens kijken of ik de zwembadpas van Kees de Jongen nog beheers...