Dat was het dan. De Masters 2009. Mijn Masters 2009.
Na de drukke, geweldige, enerverende en ongekende laatste dag, kon ik even geen toetsenbord meer zien. Alsof iemand het ventiel los had getrokken en alle lucht en leven er in een keer uit was gelopen. Nu, een dag later, is dat gevoel er nog steeds een beetje, maar er moet natuurlijk wel een einde komen aan dit blog. Stel je voor dat ook de Masters al op zaterdag waren gestopt...
Het is bijna elk toernooi dat de zondag de week herinnering aan de week maakt. Dan worden geschiedenissen geschreven en dromen gemaakt of gebroken. Ik moet eerlijk zijn: heel gedetailleerd kan ik niet vertellen wat er allemaal gebeurde door de baan en in alle groepen, daarvoor zie je het in de baan toch niet zo goed als op tv. Zeker niet als je met het ‘circus' meegaat.
Vanaf het moment dat de pairings voor zondag openbaar werden gemaakt stond voor mij vast dat er maar een groep te volgen zou zijn. De showdown tussen Lefty en Tiger. Al voor vertrek naar Amerika sprak ik de hoop uit die twee op zondag in een groep te mogen zien. Liever had ik ze natuurlijk een uur later gezien op niet zo'n achterstand, maar dit was misschien nog wel mooiter. Maar omdat ik niet de enige was die had bedacht met deze twee mee te lopen was het vaak moeilijk iets te zien. Op sommige holes kon je nog net een club zien swingen, op andere kon ik tussen de hoofden door nog net het hoofd van Tiger ontwaren, en als ik echt geluk had kon ik een putt in de hole zien verdwijnen.
Was het dan niet beter geweest de perstent op te zoeken om de wedstrijd goed en tot in detail te kunnen volgen? Neen! Driewerf, neen! Wat ik heb meegemaakt zondag tussen half twee en bijna half zeven, grenst aan het ongelofelijke, in elk geval voor op een golfbaan. Er komt een dag dat je dingen gaat vergeten, zoveel herinneringen zijn er, of zoveel hersencellen nemen afscheid, maar ik mag toch hopen dat deze zondagmiddag nog lang op mijn harde schijf blijft staan.
Natuurlijk droeg het spel van Mickelson, en in iets mindere mate dat van Woods, daar in grote mate aan bij, maar het was vooral de sfeer die er langs de touwen hing die het zo bijzonder maakte. Iedereen realiseerde zich dat zich iets bijzonders aan het voltrekken was, of dat de kans daarop met de hole groter werd . Mickelson speelde geweldig en wist het publiek in overgrote meerderheid op zijn hand. Terecht. Waar Woods niet op of om kijkt naar de fans, lacht Phil om grappen uit het publiek, zoekt hij af en toe oogcontact, hangt altijd die glimlach om zijn mond, heeft hij plezier en maakt hij hier en daar jonge fans zielsgelukkig met een bal of een snel handje. Geweldig om te zien dat je zo in de wedstrijd kan zitten en toch ook zo er buiten. Niet voor niets zeiden zowel Mickelson als caddie Bones na afloop dat deze dag net zo leuk was geweest als ten tijde van de gewonnen Majors. Zichtbaar genoten ze van de dag, een plezier dat aan Tiger of Steve niet was aft e zien. Reinier zei me van de week dat hij niet wist of hij Tiger nog wel zo leuk vond, en na gisteren sluit ik me daar bij aan. Het is zonder meer de beste golfer die er is. Mickelson is echter ook niet slecht, maar is vooral zo op het oog een prettiger mens. Niet alleen voor de camera, ook als die er niet is, is Mickelson netjes, aardig en vriendelijk. Toen hij zijn bal in Rae´s Creek sloeg, was de teleurstelling voelbaar, sterker dan toen Woods zijn late bogeys maakte.
Wat me echter vooral bij gaat blijven is de elektriciteit die er vijf uur lang in de lucht hing. Het publiek werd bijkans gek van enthousiasme en ik ging er helemaal in mee. Een Nederlandse collega riep ooit, toen Luiten de Kenemmer betoverde, de hele dag ‘objectief blijven jongens, objectief', maar net als toen mag je best meegaan in het moment. Waarom zou je niet mogen genieten als genot zich aandient? Nog nooit voelde ik zoiets bij een golfwedstrijd en ik vraag me af of ik dat ooit weer zal doen. Niet voor niets vragen de analisten zich hier op tv en in de krant af of dit de meest enerverende zondag ooit is geweest op de Masters. Of het de beste ooit waren weet ik niet, of het de spannendste ooit waren, weet ik evenmin, maar ik kan me niet voorstellen dat de sfeer ooit zo geweldig was. Natuurlijk, ik ben maar een Masters newbe maar dit kán gewoon niet elk jaar zo zijn!
Oh ja, met Cabrera heeft de wedstrijd een mooie winnaar gekregen, en hoewel niemand het de grote Argentijn misgunde, hoopte velen toch op een zege van de oude Perry (nadat de twee grootste prijsvechters uitgeschakeld waren) maar de aimabele Amerikaan greep mis. Met de tranen in zijn ogen stond hij daarna de pers te woord en het gevoel van medeleven was groot.
Niet dat bij mij het geval was overigens. Het over-de-top emotionele dat de Amerikanen er graag op leggen was mooi, maar ook wel erg Amerikaans. Of kwam het omdat ik net mijn eigen teleurstelling aan het verwerken was? Waar de Masters winnen voor de spelers het hoogste is, kan een gewone sterveling niet meer doen dan hopen ooit op die course te mogen spleen en toen lootje 120 niet uit de koker kwam werd duidelijk dat die droom in elk geval dit jaar niet uit ging komen.
Misschien krijg ik in de toekomst nog een kans, misschien ook niet. Hoe dan ook ,het was een geweldige week, uniek om mee te maken. Nog een keer gekeken in Amen Corner, nog een keer in het clubhuis, nog een laatste groet aan de dames van het perscentrum en dat was het.
Leftie has left Augusta
Blog